7 mooie jaren

Zo. Hier gaan we.
Vorige week maakte ik een belangrijke beslissing.
Aan het eind van dit jaar sla ik de bladzijde van het hoofdstuk “smartphonefotografie” in mijn boek om. Dat wil uiteraard niet zeggen dat ik geen foto’s meer zal maken met mijn smartphone. Integendeel, ik denk dat dat vooral wil zeggen dat ik weer méér foto’s zal maken met mijn smartphone. Maar foto’s voor mezelf, zonder dat er een lichte druk of een zacht gevoel van verplichting aan hangt.
Na dit jaar verdwijnt deze blog en zal ik ook geen workshops meer geven. Ik neem momenteel geen nieuwe workshops op aanvraag meer aan. Ik voel dat het tijd is voor iets nieuws. Er staat mij een groot project te wachten, waar ik dit jaar volop achter de schermen aan werk en dat na de zomer z’n geboorte zal kennen. Geen letterlijke uiteraard, ik ben niet zwanger. 🙂 Maar mijn leven zal ook veranderen. Mijn professionele leven dan toch.

Mijn carrière als smartphonefotograaf was een per ongelukje. Ik nam veel foto’s met de smartphone, toen dat niet erg au sérieux werd genomen. Ik begon een fotoblog met smartphonefoto’s, toen dat niet erg au sérieux werd genomen. Ik gaf workshops smartphonefotografie, toen dat niet erg au sérieux werd genomen. Soms had ik amper deelnemers, omdat niet veel mensen vonden “dat dat iets was”, dat fotograferen met je telefoon. Gaandeweg groeide dat bewustzijn. En met dat bewustzijn groeide mijn kennis en bagage mee. En het aantal deelnemers. Het was mijn grote geluk dat ik er zo vroeg mee bezig was, nog ver voor anderen op de kar sprongen. Ik heb heel lang alleen op die kar gezeten, waarvan ik niet wist waar die naartoe denderde, ik was te druk bezig met fotootjes maken van het landschap.
Maar die kar denderde van foto’s online naar een fysieke expo met smartphonefoto’s. Naar een eerste workshop smartphonefotografie. Naar nog een workshop smartphonefotografie. Naar veel meer workshops smartphonefotografie. Naar een boek over smartphonefotografie. Naar nog een boek over smartphonefotografie. Naar een nieuwe blog over smartphonefotografie. Naar interviews op de radio, in magazines, in de krant en op tv. Naar eigen workshops smartphonefotografie. Naar workshops smartphonefotografe gecombineerd met street art wandelingen. Naar de tofste samenwerkingen. Allemaal zaken die me zo ongelooflijk gelukkig hebben gemaakt.
Waarom zou ik daar mee stoppen?
Omdat ik vrees dat dat de aard van dit beestje is. Dat ik om de zo veel tijd voel “dit is leuk, maar het is tijd voor iets nieuws”. Ik ben een maker, ik wil dingen maken, ik wil ze zien groeien en zien evolueren. Ik wil creëren. En ik heb het gevoel dat ik hier klaar mee ben. Dat ik niet veel meer kon creëren. Ik vergat waar ik mee was gestart: met fotootjes maken. Ik was alleen nog maar aan het vertellen over hoe fotootjes te maken. De maker in mij werd wat vergeten, de verteller floreerde. Maar de verteller is bijna uitverteld. Nu is het weer aan de maker.

Dus dat ga ik doen. Maken.
Dat ben ik altijd in eerste instantie geweest. En dat andere deel van mijn job heeft weer meer aandacht nodig. Smartphonefotografie was iets wat ik naast mijn hoofdjob als beeldenmaker bij Silver Sixpence Studio deed. Nu is die balans wat ontwricht geraakt.

Maar de verteller in mijn gaat nog een laatste keer vertellen voor de bladzijde definitief wordt omgedraaid.
En dat in november. Een kleine afscheidstoernee, maar dan op mijn vaste geliefde workshop-plek Noordoever in Leuven. Wil je graag een plekje tijdens één van de afscheidsworkshops, dan kan je hier je mailadres achterlaten en krijg je ze als eerste in je mailbox.
Ik kan niet garanderen dat ik bij de allerlaatste workshop geen traantjes ga laten op het eind, dus bij deze ben je alvast gewaarschuwd. 😉
Ik maakte ook een nieuwe, persoonlijke instagramaccount aan als je graag op de hoogte blijft van wat de maker in mijn allemaal uitspookt … je vindt me onder @prentjesmaker (al staat er nu nog niets op, maar dat komt snel).

Liefs,

Vicky

(Disclaimer: ik weet dat het vandaag 1 april is, maar toch is het geen grap.)