Soms gebeurt er per ongeluk iets, waar je uiteindelijk wel heel blij mee bent.
Zo dus ook met dit – nogal vreemde – psychedelische zelfportret.

Hoe begon het?
Ik stond in mijn slaapkamer, het rolluik stond half open en de zon scheen binnen door de gaatjes van het rolluik. Daardoor zag ik een lichtpatroon op de muur en dacht ik dat dat wel fijn zou zijn om te experimenteren met een zelfportret.
Eerst gebruikte ik de selfielens, de lens aan de voorkant van je smartphone. Eigenlijk gebruik ik die lens niet graag, omdat je er sowieso mee in lagere resolutie fotografeert en je meer last krijgt van ruis. Ruis is die lelijke korrel die je krijgt in je foto’s als je met te weinig licht fotografeert. Aangezien de selfielens een veel kleinere lens is dan je lens aan de achterkant van je smartphone, krijg je met de selfielens nog sneller ruis.
Maar goed, ik probeerde het toch eerst even zo en kon mezelf in beeld zien en kon ook handig onderbelichten, om zo het lichteffect beter in beeld te krijgen.
Dit was het resultaat:

Dat vond ik al een fijn effect, maar nu wilde ik dat met de hoofdlens fotograferen, zodat ik in de hoogste resolutie kon fotograferen en minder ruis kreeg.
Dat was uiteraard niet eenvoudig, want ik wilde mijn foto onderbelichten en ik had geen statiefje of afstandsbediening bij, dus ik moest het een beetje op de tast doen. Het was ook een kort experimentje dus ik stak er niet veel tijd en moeite in, eerlijk gezegd.
Daarom fotografeerde ik door de volumeknop te gebruiken aan de zijkant van mijn smartphone. Op die manier hoef je niet op de witte bol of de grote ontspanknop in je camera-app te drukken – die je niet ziet, omdat je scherm naar de andere kant is gekeerd.
Dus dat deed ik en dan kreeg ik dit resultaat:

Ik was wat verder van het raam gaan staan, waardoor de lichtvlekjes veel kleiner waren. Dat resultaat viel me tegen.
Maar ik had dus meerdere foto’s genomen omdat ik zeker wilde zijn dat er één goede tussen zat. Ik had dus meerdere keren op de volumeknop gedrukt en mijn allerlaatste foto had ik genomen terwijl ik blijkbaar al bewoog met mijn toestel om naar het resultaat te kijken. Bovendien had ik per ongeluk mijn ogen gesloten.
Ogen toe én een bewogen foto. In principe kan je dan met zekerheid spreken over een mislukt portret.
Maar dit resultaat vond ik zelf best wel interessant. (Uiteraard hoef je het daar niet mee eens te zijn, hoor) 🙂
Et voila, een mislukte, geslaagde foto:

Nadien gooide ik er in de app VSCO een filter over en voegde ik nog wat vignettering toe (daarmee maak je de randen van je foto wat donkerder om de aandacht meer naar het midden van het beeld te trekken) en was dit mijn uiteindelijke foto:

Zo! Ik ben ook heel erg benieuwd naar jullie zelfportret-ervaringen. Deel ze met #ikbendephonetograaf, dan geniet ik graag mee! 🙂


Je vindt heel wat tips en leuke foto-ideetjes rond (zelf)portretten in mijn nieuwe boek, de Phonetograaf.
Wil je ook een exemplaar van mijn nieuwe boek? Hier kan je rechtstreeks bij mij eentje bestellen. Je vindt het boek ook in de boekhandel of bij bol.com.

Alle foto’s zijn gemaakt door mij (c)VickyBogaert, zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet gebruikt worden zonder toestemming. Mail me gerust als je ze graag wil gebruiken.
Ooh en kom gerust eens langs op Instagram!