Dit filmpje is een kleine ode aan mijn kindertijd aan zee.
Over hoe je hart kan verwarmen en een beetje breken tegelijkertijd.

Mijn vader spendeerde als kind zijn zomers aan zee.
Hij hield er de mooiste herinneringen aan over.
Toen hij vader werd, wilde hij dat ook voor zijn kinderen, dus iedere zomer trokken we
naar exact dezelfde plek als waar hij als kind de zomers doorbracht.
Wij hielden er de mooiste herinneringen aan over.

Als ik nu terugkom op die plek, word ik er ook wat triestig.
Alsof de zee symbool staat voor de tijd die onherroepelijk voorbij gaat
en de herinneringen die verdwijnen.
De zee maakt me heel erg melancholisch.

Een tijdje geleden wandelde ik met mijn papa op het strand
naar de zee toe.
En legde wat beelden vast
om alvast deze herinnering niet te doen verdwijnen.

Het resultaat van onze wandeling:

 


Ik geef in het najaar een workshop smartphonevideo, als je graag zelf filmpjes wil maken met je smartphone.
HIER vind je er alle info over.